In Defense of Lito Lapid

Words by Lourd de Veyra

Art by War Espejo

Hindi ako nang-aasar pag sinabi kong idol ko si Lito Lapid.

Seryoso ako: idol na idol ko si Lito Lapid nung ako’y bata pa. Kung hindi ka lumaki sa probinsiya nung 1980s, hindi mo ito maiintindihan. Halos umiyak ako ng dugo at naglupasay sa harap ng nanay ko nung ayaw niya akong dalhin sa sine para manood ng Geronimo, ang pelikula kung saan siya gumanap na Indian (“Indian” as in Native American a.k.a. Indian Pana as opposed to “Bumbay”). Kung paano nagkaroon ng mga Indian at mga cowboy sa Pilipinas ayon sa pelikula, huwag niyo na akong tanungin—akala ko talaga noon ay may tribo ng mga Indian sa Pilipinas.

Hindi ko na rin masyadong maalala yung kwento. Pero ang tumatak talaga sa akin ay yung eksena na nakikipag-paluan siya ng palakol sa ibabaw ng isang net na naka-stretch sa dalawang magkatapat na dulo ng bangin. Wasak yun. Ang lalim pa ng bangin. At siguradong walang daya dahil hindi pa naman uso ang mga special effects dati. Pero ang taas nung pinaglalabanan nila na pag napunit o nabutas ang net, alam mong hindi sila mabubuhay pag nahulog sila sa putanginang bangin. Hayop din yung theme song (“Geronimo… Sikapin mooooo….”) na parang opera tenor pa ang kumanta.

Continue reading»